Μια ερώτηση που δεν έκανες ποτέ.

 Τί είναι δυο μάτια όταν τα κοιτάς να φεύγουν;

Μια άνοιξη που δεν ήρθε ποτέ.

Ένα φθινοπωρινό φύλλο έξω από την πόρτα σου,

ήταν το τελευταίο, και έτσι άφησε το δέντρο γυμνό.

Γιατί ένα δάκρυ γίνεται βροχή;

Γιατί η βροχή πέφτει από σύννεφα που κρύβουν τον ήλιο.

Σύννεφα μαύρα, βαριά, σκοτεινά.

Και η ηλιαχτίδα έτσι δεν έφτασε ποτέ στην γη.

Τί είναι μια ερώτηση που δεν έκανες ποτέ;

Μια αναπάντητη κλήση σε ένα τηλέφωνο; Όχι.

Μια στιγμή που έφυγε, χάθηκε; Όχι.

Είναι η ελπίδα για ένα ναι, μια ματιά, μια αγκαλιά, ένα σ ’αγαπώ!

Μα εσύ δεν ρώτησες ποτέ.

Μα όταν ένα αστέρι πεθαίνει, αφήνει πίσω του ένα φως!

Κι όμως είναι πρόσκαιρο, σύντομο, αστραπιαίο.

Διαγράφει τον σκοτεινό ουρανό σαν αστραπή, σε μια στιγμή.

Είναι ξεθωριασμένη, σιωπηλή, βουβή.

Και η ελπίδα; Μα βλέπω σε αυτά τα μάτια μια ελπίδα!

Δεν είναι παρά μια φαντασίωση, ένας πόθος, μια αντανάκλαση.

Το παρελθόν δεν έχει ήχο. Δεν έχει φως.

Τα μάτια έφυγαν και πήραν μαζί τους την ελπίδα.

Και τώρα; Τί είναι το τώρα χωρίς την ελπίδα;

Και τώρα; Τι είναι το τώρα χωρίς έστω και λίγο φως;

Και τώρα; Τι είναι το τώρα χωρίς να ρωτάς, χωρίς να τολμάς;

Και τώρα; Τι είναι το τώρα χωρίς μια βάρκα στη λίμνη των δακρύων;

Και τώρα; Τι είναι το τώρα χωρίς τα μάτια που έφυγαν;

Το τώρα έφυγε, έγινε παρελθόν.

Με αλυσίδες βαριές, ατσάλινες ντύνει το μέλλον.

Δεν τραγουδά. Είναι κρύο.

Δεν είναι φωτεινό. Είναι μοναχικό.

Αυτός είναι ο λογαριασμός για ένα πιάτο που δεν παράγγειλες καν.

Και όμως εσύ τον πληρώνεις.

Χωρίς τα μάτια να το καταλάβουν καν. Δεν το γνωρίζουν.

Αυτή η φαντασία είναι πλέων το παρόν σου.

Και εσύ τι κάνεις;

Πας για ύπνο.

Και αύριο, όλα πάλι από την αρχή…